Dag 8 van de Veertigdagentijd. We lezen uit Exodus 7: Waarom hebt u ons weggehaald uit Egypte, zeiden ze tegen Mozes. ‘Om ons van dorst te laten sterven, met onze kinderen en ons vee?’ Mozes riep luid de HEER aan. ‘Wat moet ik met dit volk beginnen?’ vroeg hij. ‘Er hoeft niet veel meer te gebeuren of ze stenigen mij!’ Jonneke, spreker bij Lume, zet zichzelf en ons stil bij ons klaaggedrag en hoe God hierop reageert.
Lees meer
Vandaag is het de 7e dag van de Veertigdagentijd. Deze week staan we stil bij de vraag ‘Wie zorgt er voor jou? Op wie stel jij je vertrouwen tijdens een woestijnperiode?
Opnieuw lezen we uit Exodus 16 en volgen we de reis van de Israëlieten. De HEER zei tegen Mozes: ‘Ik heb gehoord hoe de Israëlieten zich beklagen. Zeg tegen hen: “Wanneer de avond valt zullen jullie vlees eten, en morgenochtend brood in overvloed. Dan zullen jullie inzien, dat Ik, de HEER, jullie God ben.’
Ria, verbonden aan LPBMedia, laat zien hoe deze God ook vandaag onze God is.
God geeft een les in vertrouwen in het onderweg zijn. Geloof je dat Hij elke dag voor je zorgt? God belooft dagelijks brood, alles wat je voor lichaam en ziel nodig hebt. En Hij kan stenen in de woestijn in brood veranderen. Maar vertrouw je op Hem dat wat vandaag gegeven is ook morgen zal komen? God maakt het volk afhankelijk van Hem, een les in vertrouwen om elke dag opnieuw onderweg hoop te hebben dat er de volgende morgen opnieuw manna zal liggen. Maak je niet druk om de dag van morgen. Zou jij in zo’n dagelijkse afhankelijkheid kunnen leven?
Lees meer
Vandaag is het 24 februari en dag 6 van de veertigdagentijd. Het volk Israël is een week of zes onderweg. Een nieuwe periode is aangebroken, vrijheid, maar het reizen naar het beloofde land betekent ook reizen door de woestijn. Zorgt God ook daar? En durf je daarop te vertrouwen? Opnieuw begint het volk te klagen. We lezen in de verzen 2 en 3 van hoofdstuk 16 hun klacht: ‘Had de HEER ons maar laten sterven in Egypte,’ zeiden ze tegen Mozes en Aäron. ‘Daar waren de vleespotten tenminste gevuld en hadden we volop brood te eten. U hebt ons alleen maar naar de woestijn gebracht om ons hier allemaal van honger te laten omkomen.’
Lees meer
Als je over vroeger spreekt herinner je je vaak vooral de mooie dingen. Vroeger was alles beter. Maar het romantische beeld van vroeger, toen iedereen hetzelfde dacht, toen de vleespotten gevuld waren en er volop brood was, is meestal een eenzijdig beeld. Wat maakt eigenlijk dat het volk hier zijn vertrouwen verliest, dat het het verleden idealiseert? Dat God het volk moest redden uit het bittere slavenbestaan lijkt vergeten. Vertrouw je er eigenlijk wel op dat God áltijd voor je zorgt, ook als je je in een woestijn bevindt, als er een dreigend gebrek aan water is.
Lees meer
23 februari, dag 5 van de veertigdagentijd. Het volk Israël is nog maar net door de Rode Zee getrokken. De bevrijding ligt vers achter hen, de lofzang klinkt nog na. Maar dan gaat de weg verder, de woestijn in. En daar in de woestijn klinkt de keuze: waar vertrouw je op?
Eline geeft woorden aan hoe het volk Israël reageert als het geconfronteerd wordt met grote dorst. We lezen eerst Exodus 15:22-24. Van de Rietzee ging Israël in opdracht van Mozes weer verder (…) Drie dagen trokken ze door de woestijn zonder water te vinden. Toen kwamen ze in Mara. Het water van Mara konden ze echter niet drinken, zo bitter was het; (…) Het volk begon zich bij Mozes te beklagen. ‘Wat moeten we drinken?’
De belangrijkste voorwaarde om in de woestijn te overleven is water. Water geeft leven. Drie dagen zijn ze op zoek, maar als ze dan eindelijk water vinden is het niet te drinken, zo bitter. De moed zakt hen in de schoenen.
Het is een verzoeking in de woestijn. Wie laat je voor je zorgen? Aan mooie woorden heb je nu heel concreet niets, je wil zoet, levend water. Mozes roept de HEER aan, en God brengt uitkomst. Hij laat weten: vertrouw op Mij, want Ik zorg voor jou. Leef in verbondenheid met Mij en je krijgt levend water voor lichaam en ziel. Vraag: wanneer ben jij het meest vatbaar voor verzoeking?
Ook Jezus wordt de woestijn ingevoerd. Waar het volk 40 jaar in de woestijn zal blijven, is Hij daar 40 dagen en nachten. Hij vast. Op zijn zwakste momentkomt de duivel naar Hem toe en verleidt Hem. Het lijkt alsof Jezus er nu helemaal alleen voor staat, Hij moet zelf het hoofd bieden aan deze verleidingen.
En dan, als de duivel hem uiteindelijk met rust laat, zijn daar engelen. Ze zijn gekomen om hem te dienen, te verzorgen. Jezus moest de verleiding alleen doorstaan, maar daarna is er liefdevolle zorg. En dankzij Hem is er nu altijd zorg voor ons. Door wie laat jij je dragen op de weg door het leven? Door hem die je van God afleidt, of door Jezus zelf en de mensen die Hij je onderweg geeft? Wie laat jij voor jou zorgen?
Het is zondag 22 februari. Het thema van de komende week is ‘wie zorgt er voor jou?’ We zijn onze reis begonnen in de woestijn. In de woestijn van het leven klinkt de keuze: waar vertrouw je op? De zekerheid die deze wereld zegt te bieden of vertrouw je op Gods dagelijkse, zorgende aanwezigheid?
Lees meer
Angst is de grootste bedreiging voor hoop. Daar komt de farao met al zijn paarden, wagens, ruiters en voetvolk. Die kunnen we nooit aan, dit wordt onze ondergang!
Hoe kun je hoop houden als angst zo dichtbij komt, als het gevaar zo concreet is. Het is zo herkenbaar: vol goede moed ben je op pad gegaan, maar dan zie je de realiteit van het leven. Hoe kun je bij deze tegenslag nog vertrouwen op de geruststellende woorden van Mozes?
Welke angsten blokkeren bij ons soms de hoop? Op welke woorden stel jij dan jouw vertrouwen?