Ik ben er voor jou
Zondag 8 maart. We gaan een nieuwe week in met het thema: Ik ben er voor jou. We beginnen de week bij een waterput. Jezus openbaart zich als het levende water. Daarbij doorbreekt Hij grenzen en nodigt uit tot geloof.
Lees meer
Heilig, heilig, heilig
Dag 16 van de veertigdagentijd. Het is 7 maart. Eline, verbonden aan Lume, is op zoek naar hoop in een geschiedenis waarin God Mozes en Aäron straft met de aankondiging van hun dood. Omdat ze niet op God vertrouwd hebben en geen ontzag hebben getoond voor Gods heiligheid. In Numeri 20:9 en 10 kun je lezen waarom: Mozes nam de staf uit het heiligdom, zoals de HEER hem had opgedragen. Hij en Aaron lieten iedereen bij de rots samenkomen. ‘Luister, opstandig volk,’ zei Mozes, ‘zullen wíj voor u uit deze rots water laten stromen?
Lees meer
Numeri 20:1-13
Wat heeft Mozes het lang volgehouden met het volk. Telkens opnieuw moest hij de vuurtjes blussen. En de mensen bleven maar doorgaan met klagen. Telkens klinken dezelfde verwijten.
Wat doet dat met Mozes? ‘Zullen wij, Aäron en ik, water uit de rots laten stromen, stelletje opstandigen, zegt hij en hij slaat op de rots. Eerder had hij dat inderdaad mogen doen, maar nu gaat hij te ver. ‘Spreek tot de rots’, had God gezegd, niet ‘sla op de rots’.
De houding van de mensen is nu zelfs Mozes te veel geworden (wij zouden het waarschijnlijk al veel eerder hebben opgegeven). Is er nog hoop over, als zelfs Mozes faalt? Is God wel dichtbij?
Ja! Maar op zijn manier. In het laatste vers lezen we het: God toonde hun zijn heiligheid. (Lees nog even terug wat er eerder deze week staat, bij dinsdag.)
(On)Zichtbaar aanwezig
Een tijd lang heeft het volk Israël doorgebracht in de Sinaïwoestijn. Ze hebben wetten en leefregels van God ontvangen, God en het volk hebben een verbond gesloten, een tabernakel is vervaardigd en opgebouwd. Het is tijd geworden verder te trekken naar het hun beloofde land. Hoopvol op weg? ’Nadat ze bij de berg van HEER vandaan gegaan waren, lezen we in Numeri 10:33, trokken ze drie dagen verder. De ark van het verbond met de HEER ging voor hen uit om een rustplaats voor hen te zoeken.’ Maar drie dagen later begon het volk de HEER zijn nood te klagen. ‘Toen de HEER dit hoorde ontstak Hij in woede, en het vuur van HEER laaide op en greep om zich heen aan de rand van het kamp. Hoe kan dit toch, waarom klagen?, vraagt Wendy, verbonden aan LPB media, zich af.
Lees meer
Numeri 10:33 – 11:9
Het volk vertrekt bij de berg vandaan. Daar hadden ze de heiligheid van God gezien en mochten ze ontdekken hoe God tastbaar aanwezig wil zijn in hun bestaan. Hij was zichtbaar aanwezig: de wolk van de Heer hing boven hen, de ark van het verbond ging voor hen uit. Je zou zeggen, nu kan het toch niet meer misgaan?
Toch is er opnieuw geklaag en gedoe. Zelfs de zegen van het dagelijks brood wordt niet meer gezien. Wat God ook doet, binnen enkele verzen is er weer gemopper en gezeur. Hoe kan dat toch, als God zo zichtbaar aanwezig is?
Exodus 33:1-11
Er blijft spanning zitten tussen de manier waarop God met het volk wil omgaan en de manier waarop het volk dit beantwoordt. Trekt God zich nu terug? Laat hij het volk aan z’n lot over?
Er wordt ook iets anders zichtbaar: Mozes blijft naar God toegaan. En als hij dat doet, wil God zichtbaar dichtbij zijn, de wolkkolom daalt neer. God spreekt persoonlijk met Mozes, hoe indrukwekkend! En het volk? Zij worden aangetrokken door wat er gebeurt, ze buigen zich opnieuw neer.’
Buiten het het kamp
Vandaag, de 5e maart en de 14e dag van de veertigdagen tijd, neemt Derk Jan, verbonden aan Kerkpunt, ons mee naar ‘buiten het kamp’. In Exodus 33:1-11 gaat het over zo’n plek, namelijk de ontmoetingstent ‘buiten het kamp’ waar God met Mozes sprak. Er is grote spanning ontstaan omdat het volk het gouden kalf heeft gemaakt, zoals we gisteren hoorden. Wat nu? Is God ondanks dat nog steeds dichtbij?
Lees meer
Exodus 32:1-8
Wij zetten God graag naar onze hand. We creëren beelden van God die we liefhebben, waar we gelukkig mee zijn omdat ze voldoen aan onze verwachtingen. Zo zoeken wij vaak een God van dichtbij, op onze voorwaarden, en we beseffen niet dat we daarmee de enige en ware God juist op afstand zetten. Onze beelden doen geen recht aan Hem. En gelukkig maar, want God is altijd groter dan elk beeld dat we van Hem kunnen bedenken. Alleen zo kan Hij er in alle omstandigheden voor ons zijn! Sta je daar wel eens bij stil?
Lees meer
God loslaten?
Het is vandaag 4 maart en dag 13 van de veertigdagentijd. God is heel dichtbij en toch glipt Hij voor je gevoel zomaar door je vingers.
Wouter, verbonden aan Verre Naasten, stelt aan het eind van deze podcast een vraag aan jou. De bijbeltekst voor vandaag is Exodus 32:1-8. Mozes is lange tijd op de berg Sinaï. Het volk wordt ongeduldig en opstandig. We lezen vers 7 en 8. De HEER zei tegen Mozes: ‘Ga terug naar beneden, want jouw volk, dat je uit Egypte hebt geleid, misdraagt zich. Nu al zijn ze afgeweken van de weg die Ik hun gewezen heb. Ze hebben een stierenbeeld gemaakt, hebben daarvoor neergeknield, er offers aan gebracht en gezegd: “Israël, dit is je god, die je uit Egypte heeft geleid.”’
Lees meer
Exodus 19:16-25
Weer die berg. Maar nu indrukwekkend, verpletterend en dreigend zelfs. God is dichtbij, maar tegelijk is de afstand groot: Hij de Heilige. Niemand kan zomaar bij Hem komen, zelfs de priester niet, anders barst Zijn toorn los.
Juist in deze heiligheid is God opvallend dichtbij. Iedereen voelt en ziet de rook en het vuur, zo tastbaar, zo zichtbaar, zo aanwezig. Maar het laat tegelijk zien dat God niet zomaar Iemand is, iemand die je terloops aandacht geeft. Hij is de Enige, de Heilige, en Hij wil je volledige leven beheersen.