Categorie: BLR2026

Het is inmiddels ruim een jaar ná de gebeurtenissen bij de bron van Jakob. Het is bijna Pesach. Jezus geeft zijn luisteraars te eten. Het kan niet anders of veel mensen merken op hoeveel deze Man die brood uitdeelt, lijkt op de God die manna gaf in de woestijn. Net als in Samaria wordt Hij als profeet gezien. Ze willen Hem zelfs koning maken.
De God die manna gaf in de woestijn is mens geworden en deelt brood uit aan duizenden. Hij ziet de nood van mensen en Hij is er voor hen. Met die liefdevolle én machtige God mogen we hoopvol de weg gaan van zaaien, planten en oogsten, van al ons dagelijks werk.

Jezus heeft al verrassend veel over zichzelf gezegd. Hij heeft het gehad over ‘water dat eeuwig leven geeft’. Maar als de vrouw uit Samaria merkt dat Hij weet wie zij is, dat hij haar hele levensverhaal kent, dan beseft ze pas wie Hij is: ze herkent Hem als haar Messias. Goddelijk groot. Met mensen bewogen. Gekomen om haar diepste dorst te stillen. Mag Hij dat ook voor jou doen?

Zonder water geen leven. Als water een onzekere factor is, besef je dat heel goed. Als je elke dag met je kruik naar een bron moet is dat heel wat anders dan wanneer het gewoon uit de kraan komt. We lezen over de bron van Jakob, waarin de Schepper zelf het water laat opborrelen. Maar vandaag is er rond dat water meer aan de hand. Er zit een dorstige reiziger bij de bron, een joodse man. Hij vraagt om water.
Vreemd: het is niks voor joden om dat aan een Samaritaanse te vragen. Er komt een gesprek op gang en de man begint over levend water. Water dat ál je dorst lest, alles waar je in het leven mee worstelt. Het is water dat hoop geeft, eeuwig leven. En deze man heeft er alles mee te maken. Wie is Hij?

Wat heeft Mozes het lang volgehouden met het volk. Telkens opnieuw moest hij de vuurtjes blussen. En de mensen bleven maar doorgaan met klagen. Telkens klinken dezelfde verwijten.
Wat doet dat met Mozes? ‘Zullen wij, Aäron en ik, water uit de rots laten stromen, stelletje opstandigen, zegt hij en hij slaat op de rots. Eerder had hij dat inderdaad mogen doen, maar nu gaat hij te ver. ‘Spreek tot de rots’, had God gezegd, niet ‘sla op de rots’.
De houding van de mensen is nu zelfs Mozes te veel geworden (wij zouden het waarschijnlijk al veel eerder hebben opgegeven). Is er nog hoop over, als zelfs Mozes faalt? Is God wel dichtbij?
Ja! Maar op zijn manier. In het laatste vers lezen we het: God toonde hun zijn heiligheid. (Lees nog even terug wat er eerder deze week staat, bij dinsdag.)

Het volk vertrekt bij de berg vandaan. Daar hadden ze de heiligheid van God gezien en mochten ze ontdekken hoe God tastbaar aanwezig wil zijn in hun bestaan. Hij was zichtbaar aanwezig: de wolk van de Heer hing boven hen, de ark van het verbond ging voor hen uit. Je zou zeggen, nu kan het toch niet meer misgaan?
Toch is er opnieuw geklaag en gedoe. Zelfs de zegen van het dagelijks brood wordt niet meer gezien. Wat God ook doet, binnen enkele verzen is er weer gemopper en gezeur. Hoe kan dat toch, als God zo zichtbaar aanwezig is?

Er blijft spanning zitten tussen de manier waarop God met het volk wil omgaan en de manier waarop het volk dit beantwoordt. Trekt God zich nu terug? Laat hij het volk aan z’n lot over?
Er wordt ook iets anders zichtbaar: Mozes blijft naar God toegaan. En als hij dat doet, wil God zichtbaar dichtbij zijn, de wolkkolom daalt neer. God spreekt persoonlijk met Mozes, hoe indrukwekkend! En het volk? Zij worden aangetrokken door wat er gebeurt, ze buigen zich opnieuw neer.’

Wij zetten God graag naar onze hand. We creëren beelden van God die we liefhebben, waar we gelukkig mee zijn omdat ze voldoen aan onze verwachtingen. Zo zoeken wij vaak een God van dichtbij, op onze voorwaarden, en we beseffen niet dat we daarmee de enige en ware God juist op afstand zetten. Onze beelden doen geen recht aan Hem. En gelukkig maar, want God is altijd groter dan elk beeld dat we van Hem kunnen bedenken. Alleen zo kan Hij er in alle omstandigheden voor ons zijn! Sta je daar wel eens bij stil?

Weer die berg. Maar nu indrukwekkend, verpletterend en dreigend zelfs. God is dichtbij, maar tegelijk is de afstand groot: Hij de Heilige. Niemand kan zomaar bij Hem komen, zelfs de priester niet, anders barst Zijn toorn los.
Juist in deze heiligheid is God opvallend dichtbij. Iedereen voelt en ziet de rook en het vuur, zo tastbaar, zo zichtbaar, zo aanwezig. Maar het laat tegelijk zien dat God niet zomaar Iemand is, iemand die je terloops aandacht geeft. Hij is de Enige, de Heilige, en Hij wil je volledige leven beheersen.

Het volk komt aan bij een berg. Het is de berg waar ze Gods heiligheid en volmaakte bedoeling met het leven mogen ontdekken. Ze mogen een heilig volk zijn. Maar dat kan alleen als God heel dichtbij komt. God gebruikt hier een bijzonder beeld: de adelaarsvleugels. Hij droeg het volk op die machtige vleugels Egypte uit. Hij bracht het hier, bij Hem. Het beeld dat hier wordt opgeroepen staat voor nabije Vaderlijke zorg, voor gedragen worden, voor veiligheid, voor Gods beschermende aanwezigheid.
Wat doet dit beeld met ons, met jou?

Bergen zijn in de Bijbel vaak een plaats waar God dichtbij komt, zoals op de Karmel en de Sinaï. Het is heel bijzonder dat Mozes en Elia op deze bergen Gods nabijheid mochten ervaren. Hij kwam daar heel dichtbij. In Matteüs 17 gaan Jezus, Petrus, Johannes en Jacobus een hoge berg op. Ook daar wordt de Goddelijke nabijheid zichtbaar en tastbaar: Jezus straalt in heerlijkheid. En, heel bijzonder, Mozes en Elia zijn gewoon met de verheerlijkte Jezus in gesprek. Intiem, als vrienden die Hem moed inspreken.
Als de leerlingen bang worden door Gods stem komt Jezus naar hen toe. Hij raakt ze aan en zegt: ‘Wees niet bang.’ De aanraking en de woorden zeggen samen: Ik ben erbij, en ook op momenten als deze zal ik er zijn. .
Verlies die hoop niet uit het oog! Ook niet als je door gebeurtenissen wordt overweldigd.