Categorie: BLR2026

De schoonvader van Mozes komt langs. Samen met hem kijkt Mozes terug op de woestijnperiode. Hij vertelt over de moeilijkheden die ze hebben ondervonden, hij vertelt hoe God voor hen bleef zorgen, juist in de moeilijke momenten.
Mozes mag getuigen dat God erbij was toen ze zo op zichzelf leken te zijn aangewezen. Telkens opnieuw werd er voor hen gezorgd. Jetro verheugt zich. Hij raakt, door het getuigenis van Gods zorgende aanwezigheid in de moeilijke omstandigheden, onder de indruk van Gods grootheid. Met wie deel jij wat God op jouw levensweg heeft gedaan?

Het volk wordt aangevallen en het moet zich verdedigen. Mozes houdt de staf van God omhoog. Je zou het een actieve gebedshouding kunnen noemen. Zolang die houding er is, zijn de Israëlieten de sterkere partij. Maar dit lukt Mozes niet alleen, ; dit moet samen. alleen dan kunnen ze volhouden.
God geeft ons aan elkaar om er voor elkaar te zijn en voor elkaar te zorgen. Wie was jou tot (gebeds)steun in moeilijke tijden? Wie kan jij tot (gebeds)steun zijn?

Wat is het goed voor te stellen dat je wanhopig wordt als de basisvoorzieningen niet op orde zijn, als je geen water te drinken hebt. Als je helemaal op jezelf teruggeworpen wordt en je je afvraagt: Waar is God nu? Waar is Zijn trouwe Vaderhand? Waar is Hij in mijn ellende? In de woestijnperiodes in ons leven kan deze vraag intens spelen. Je verlangt naar een teken, een bevestiging. Hier laat God zich op de proef stellen. Én Hij laat blijken dat Hij aanwezig is; Mozes mag het uiteindelijk zichtbaar maken.
Hoe ging/ga jij om met zulke woestijnperiodes in je leven?

God geeft een les in vertrouwen in het onderweg zijn. Geloof je dat Hij elke dag voor je zorgt? God belooft dagelijks brood, alles wat je voor lichaam en ziel nodig hebt. En Hij kan stenen in de woestijn in brood veranderen. Maar vertrouw je op Hem dat wat vandaag gegeven is ook morgen zal komen? God maakt het volk afhankelijk van Hem, een les in vertrouwen om elke dag opnieuw onderweg hoop te hebben dat er de volgende morgen opnieuw manna zal liggen. Maak je niet druk om de dag van morgen. Zou jij in zo’n dagelijkse afhankelijkheid kunnen leven?

Als je over vroeger spreekt herinner je je vaak vooral de mooie dingen. Vroeger was alles beter. Maar het romantische beeld van vroeger, toen iedereen hetzelfde dacht, toen de vleespotten gevuld waren en er volop brood was, is meestal een eenzijdig beeld. Wat maakt eigenlijk dat het volk hier zijn vertrouwen verliest, dat het het verleden idealiseert? Dat God het volk moest redden uit het bittere slavenbestaan lijkt vergeten. Vertrouw je er eigenlijk wel op dat God áltijd voor je zorgt, ook als je je in een woestijn bevindt, als er een dreigend gebrek aan water is.

De belangrijkste voorwaarde om in de woestijn te overleven is water. Water geeft leven. Drie dagen zijn ze op zoek, maar als ze dan eindelijk water vinden is het niet te drinken, zo bitter. De moed zakt hen in de schoenen.
Het is een verzoeking in de woestijn. Wie laat je voor je zorgen? Aan mooie woorden heb je nu heel concreet niets, je wil zoet, levend water. Mozes roept de HEER aan, en God brengt uitkomst. Hij laat weten: vertrouw op Mij, want Ik zorg voor jou. Leef in verbondenheid met Mij en je krijgt levend water voor lichaam en ziel. Vraag: wanneer ben jij het meest vatbaar voor verzoeking?

Ook Jezus wordt de woestijn ingevoerd. Waar het volk 40 jaar in de woestijn zal blijven, is Hij daar 40 dagen en nachten. Hij vast. Op zijn zwakste momentkomt de duivel naar Hem toe en verleidt Hem. Het lijkt alsof Jezus er nu helemaal alleen voor staat, Hij moet zelf het hoofd bieden aan deze verleidingen.
En dan, als de duivel hem uiteindelijk met rust laat, zijn daar engelen. Ze zijn gekomen om hem te dienen, te verzorgen. Jezus moest de verleiding alleen doorstaan, maar daarna is er liefdevolle zorg. En dankzij Hem is er nu altijd zorg voor ons. Door wie laat jij je dragen op de weg door het leven? Door hem die je van God afleidt, of door Jezus zelf en de mensen die Hij je onderweg geeft? Wie laat jij voor jou zorgen?

Angst is de grootste bedreiging voor hoop. Daar komt de farao met al zijn paarden, wagens, ruiters en voetvolk. Die kunnen we nooit aan, dit wordt onze ondergang!
Hoe kun je hoop houden als angst zo dichtbij komt, als het gevaar zo concreet is. Het is zo herkenbaar: vol goede moed ben je op pad gegaan, maar dan zie je de realiteit van het leven. Hoe kun je bij deze tegenslag nog vertrouwen op de geruststellende woorden van Mozes?
Welke angsten blokkeren bij ons soms de hoop? Op welke woorden stel jij dan jouw vertrouwen?

Lees Exodus 13:17-22 Het vertrek van het volk is een onzeker vertrek, want wat zal de farao gaan doen, hoe zal de reis gaan? Maar de reis is hoopvol: de beenderen van Jozef gaan mee, als tastbaar teken van generaties lang leven van beloften. Jozef wist dat God zich eenmaal het lot van zijn volk zou aantrekken. Hier is dat zichtbaar in de wolkkolom en vuurzuil: […]

De reis is begonnen. De HEER heeft het volk uit Egypte geleid. Dit hoopvolle moment wordt nu gemarkeerd. Het is een moment waaruit voor de rest van de reis moed geput kan worden. Het is een houvast van hoop. Zeker als je bedenkt dat het volk door de woestijn zal trekken.
In de woestijn van het leven kunnen we niet zonder markeringspunten die ons herinneren aan de trouw van God. Elk jaar moet het volk hieraan terugdenken om zo geloofsmoed te houden. Wat zijn markeringspunten in jouw leven, die jou moed geven voor onderweg?