Wanneer was je voor het laatst stil in je leven? Met deze vraag begint Ewoud, verbonden aan Verre Naasten, deze overdenking op de laatste dag van de veertigdagentijd. De dagtekst voor vandaag is Johannes 19:39-42. We lezen de verzen 39 en 40. Nikodemus, die destijds ’s nachts naar Jezus was toegegaan, kwam ook; hij had een mengsel van mirre en aloë bij zich, wel honderd litra. Ze wikkelden Jezus’ lichaam met de balsum in linnen, zoals gebruikelijk bij een Joodse begrafenis.
Wanneer was het voor het laatst stil in je leven?
Misschien ben je recent nog geconfronteerd met een groot verlies. Vaak moet er dan eerst van alles geregeld worden. Maar daarna kan een periode aanbreken van oorverdovende stilte. Dagen waarop het voelt alsof het leven zelf is stilgevallen.
Vandaag is het Stille Zaterdag. Een dag om te vertragen… en stil te staan bij de gebrokenheid van deze wereld. Bij het besef dat alles in deze wereld neigt naar verval en uiteindelijk eindigt in de dood. We staan erbij stil dat in Jezus zelfs God de dood heeft geproefd.
Om Stille Zaterdag goed tot ons te laten doordringen, helpt het in te zoomen op Nikodemus.
Nikodemus was een man vol kritische vragen. Maar gaandeweg is zijn hart opengegaan voor Jezus, de Messias. Ondanks zijn invloed als belangrijk religieus leider had hij geen mogelijkheid gezien Jezus te redden van een kruisdood. Het verlies en het verraad voelen ondragelijk.
Het enige wat hij nog kan doen, is het dode lichaam van zijn Messias verzorgen. Met meer dan dertig kilo aan heerlijk geurende kruiden en oliën balsemt hij samen met anderen het lichaam van Jezus.
Maar waar is de balsem voor zijn eigen hart? Met welk gemoed zal hij het graf hebben verlaten?
Verbitterd? Angstig Vertwijfeld? Vol verdriet? Lamgeslagen?
Deze dag is een dag van rouw en verslagenheid. Nikodemus weet niet wat de volgende dag zal brengen.
Stille Zaterdag is een uitnodiging niet te snel over de gebrokenheid in onze wereld heen te stappen. Ja, wij hebben het nodig tijd te nemen te rouwen — om verlies te doorleven, in welke vorm het zich ook aandient.
Stilte voelt vaak contraproductief en in onze wereld zelfs als iets onzinnigs. Toch wil God ons juist in de stilte ontmoeten. Ons hart balsemen. Niet met een snelle oplossing of goedkoop advies. Maar heel nabij, terwijl Hij onze tranen opvangt.
Zoals David het verwoordt in Psalm 56:
“Mijn omzwervingen hebt U opgetekend,
vang mijn tranen op in uw kruik.”
Stille Zaterdag nodigt ons uit ons lijden te verbinden met God, die het lijden kent en een nieuwe toekomst heeft beloofd. Het begin van die nieuwe toekomst vieren we morgen, Eerste Paasdag. Jezus overwint de dood. Hij is waarlijk opgestaan.
“Dood, waar is je angel?”
Zo mogen we het lijden van vandaag, in al zijn intensiteit, verbinden met de toekomst.
“God zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij.” (Openbaring 21:4)
Laten we dit moment biddend afsluiten met een gebed van predikant Alexander Veerman:
Hemelse Vader,
In het donker wachten wij – omdat ons leven soms zo tot stilstand is gekomen en wachten het enige is dat ons rest
In het donker wachten wij – omdat we beseffen dat het ons aan kracht ontbreekt het duister te doorklieven
In het donker wachten wij – met alles wat we meebrengen aan hoop en verwachting, aan zorg en verdriet, aan schuld en verlorenheid.
In het donker wachten wij – en roepen uw Naam: dat U met ons bent.
Omwille van uw naam, omwille van uw trouw roepen we tot U
om uw vrede, om hoop, om uw licht, om opstanding…
in Jezus naam, Amen.
Podcast: Play in new window | Download