Vandaag, 17 maart en dag 24 van de veertigdagentijd, een bijdrage van Ewoud, verbonden aan Verre Naasten. De bijbeltekst deze dag is Johannes 9:18-23. Opnieuw over de blindgeborene. De reactie van de Joden, farizeeën en schriftgeleerden op zijn genezing liegt er niet om. En zijn ouders? We lezen ter inleiding vers 18 en 19: Maar de Joden wilden niet geloven dat hij blind was geweest en nu kon zien. Ze riepen zijn ouders en vroegen hun: ‘Is dat uw zoon die blind geboren zou zijn? Hoe kan hij dan nu zien?
Eeuwig zonde maar zo begrijpelijk. De ouders durven het niet aan om hun vreugde over hun genezen zoon te delen met de religieuze leiders. Zij wisten maar al te goed wat er op het spel stond. Jezus erkennen als verlosser en geneesheer zou grote consequenties hebben. Mogelijk zou hen de toegang tot de synagoge, tot de tempel, ja, eigenlijk tot God zelf worden ontzegd.
Gedreven door deze angst verstoppen ze de vreugde en reageren afhoudend en onverschillig op het wonder wat God voor hun zoon heeft gedaan.
Zie jij iets van Gods werk in onze wereld, durf je het te benoemen, er blij mee te zijn?
Charismatische leiders hebben misschien wel de waarschuwing nodig om niet te snel en teveel te claimen wat God allemaal (door hen) teweeg brengt. Blijf nederig. Blijf bij Jezus. Heb naast wondertekenen ook oog voor verantwoordelijk en transparant leiderschap. Naast gaven van de Geest juist ook oog voor de vrucht van de Geest, liefde, vreugde, vrede, geduld enz…
Maar… ‘mijn eigen kamp’… de meer gevestigde kerken lopen evengoed gevaar. Durven wij nog te geloven dat God mensen raakt in onze tijd? Dat de heilige Geest werkzaam is in onze huizen, straten en buurten? Ik vind dat zelf wel eens lastig. En laat me veelal meevoeren door de waan van de dag. Hoe is dat voor jou?
In mijn studententijd vroeg een vrouw mij te bidden voor haar knie. Ze was net gevallen met haar fiets. Tijdens het gebed trok de pijn uit haar knie weg. Een wonder? Misschien… Maar in ieder geval proefden we allebei iets van Gods goedheid op dat moment.
Recent sprak ik een vrouw die via een truffelsessie een ontmoeting had met Jezus. Het was voor haar alsof Jezus haar weer uitnodigde terug te keren naar Hem. Nu heeft ze geen dure truffelsessies meer nodig maar komt ze weer naar de kerk om daar haar relatie met Jezus te vieren en verdiepen.
En… Dankzij mijn vrouw zwaai ik samen met zijn zoontje die ik net heb opgehaald van school naar een chronisch zieke man. Het raakt me diep om hem te zien en tegelijk geeft dat contactmoment een enorme vreugde alsof Jezus zelf naar me zwaait door deze zieke man.
Juist deze veertigdagentijd is een uitgelezen kans stil te staan, goed te kijken, en God te vragen je ogen en de ogen van je hart te openen voor zijn werk in de wereld. In jouw wereld. Waar zie jij de kleine of misschien zelfs grote sporen van zijn Koninkrijk in je leefomgeving?
Een gebed: Jezus, U bent mijn Heer. Net als de genezen zoon wil ik neerknielen voor U. Bekeer mijn hart op de plekken waar ik een religieus systeem probeer hoog te houden dat de verkeerde vragen stelt. Vragen en aannames waardoor ik U en uw werk buitensluit.
Open de ogen van mijn hart voor U en uw werk in de kerk en in de wereld om mij heen. Mag mijn hart vandaag geraakt worden door uw goedheid en nabijheid in mijn dagelijkse sleur. Mag ik met grote vreugde getuige zijn van uw goedheid. In Jezus naam, Amen.
Podcast: Play in new window | Download