Voor vandaag, 9 april, is het bijbelgedeelte Johannes 21:13-19 gekozen. We lezen vers 15: Toen ze gegeten hadden, sprak Jezus Simon Petrus aan: ‘Simon, zoon van Johannes, heb je Mij lief, meer dan de anderen hier?’ Petrus antwoordde: ‘Ja Heer, U weet dat ik van U houd.’
Wendy overdenkt:
Ik zie het bijna voor me. Vroeg in de ochtend, het water is stil. De mist hangt nog boven het meer. Discipelen die, moe van een nacht vissen, met hun bootje de kant naderen. En daar is rook.. een klein vuurtje en Jezus staat daar. Hij wacht op hen met een ontbijt van brood en vis.
Een verrassend gewoon tafereeltje, na wat er net is gebeurd: de kruisiging, opstanding, het lege graf. Verwarring, blijdschap, ongeloof. Die mix van emoties en nu dat gewone ontbijt bij het vuurtje.
Hoe gewoon zou deze ochtend zijn voor Petrus? Herinnert dit vuur hem aan dat andere vuur, van een paar dagen geleden? Die nacht waarin hij tot drie keer toe zei ‘ik ken Hem niet’. Zou hij hebben gedacht: het is nu vast over tussen Jezus en mij, ik heb mijn kans verspeeld?
Eerlijk: dat zou wel mijn gedachte zijn geweest. Ik heb een fout gemaakt, ik heb mijn kansen verspeeld. Mijn geloof schiet tekort. Alsof Jezus dan zegt: Jammer, te laat.
Maar: het is Pasen geweest. Jezus leeft! En de eerste mensen die hij opzoekt zijn geen perfecte mensen. Het zijn zijn falende vrienden. En Petrus krijgt geen strafverhoor. Hij krijgt ontbijt. Én een vraag: heb je mij lief? Drie keer. Niet om hem vast te zetten in schuld of schaamte maar juist om hem daarvan los te maken. Tot Petrus, bijna wanhopig eerlijk, uitroept: ‘Heer, U weet het toch!’
Dat raakt me. Geen stoere belofte, zoals hij vroeger misschien had gedaan: ‘ik zal voor U sterven!’ Ik proef geen bravoure meer bij Petrus. Wat overblijft als dat wegvalt is iets puurs, iets kwetsbaars. ‘U kent me. U weet wie ik ben. Mijn liefde is niet perfect… maar ze is wel echt’.
En dat is hoop. Niet dat wij Jezus nooit meer teleur zullen stellen. Maar onze misstappen verrassen Hem niet. De opgestane Jezus kijkt niet naar je prestaties. Hij kijkt naar je hart. Hij weet het al en Hij nodigt je uit. Hij zegt ‘Volg mij’. Je mag gewoon weer opnieuw beginnen. Vandaag, morgen, overmorgen. En elke dag die je mag ontvangen weer.
Dat is nieuwe hoop. Niet iets voor later, ver weg of pas in de hemel. Maar voor elke nieuwe dag. Als je weer struikelt. Als je weer tekortschiet als partner, ouder of vriend. Als je geloof te klein voelt. Dan hoef je niet eerst alles op orde te krijgen. Je hoeft niet te bewijzen dat je het waard bent. Bid maar gewoon ‘Heer, U weet het toch!’ U weet dat ik het probeer. U weet dat ik soms val. U weet dat ik van U hou.’
En precies daar begint Pasen opnieuw. Elke dag weer. Een klein vuurtje, een gewoon ontbijt. Jezus die zegt ‘Kom, eet, laten we opnieuw beginnen’.
Is er iets wat jou kan helpen om je eraan te herinneren dat je elke dag opnieuw mag beginnen?
Podcast: Play in new window | Download