Het is vandaag 9 maart en dag 17 van de veertigdagentijd. God aanbidden: waar en hoe moet dat eigenlijk? Christien, verbonden aan Kerkpunt, laat iets zien van haar zoektocht. De bijbeltekst voor vandaag is Johannes 4:16-26. Jezus ontmoet de Samaritaanse vrouw bij de waterput. We lezen vers 20, waar deze vrouw zegt: Onze voorouders vereerden God op deze berg, en bij u zegt men dat in Jeruzalem de plek is waar God vereerd moet worden.
Vanmorgen was onze oudste zijn telefoon kwijt. En dat moesten wij allemaal weten. Mijn man moest een eind rijden voor zijn werk. Ik moest onze jongste naar school brengen en kwam maar net op tijd. Daarna weer naar huis waar ik een rommelig en vies aanrecht zie. Ik moet voor mijn werk allerlei dingen doen. Er ligt een bult strijk en de kinderen hebben naast school allerlei afspraken waar ik aan moet denken. Allemaal to-do en aandachtlijstjes in mijn hoofd. Ik ren hard achter mezelf aan.
Pfoeh!
Zojuist heb ik mijn stille tijd gehouden. Dan lees ik uit de bijbel, het hoofdstuk waar ik ben gebleven. Ik denk erover na, laat het door me heen gaan en praat met God over wat ik heb gelezen. Ik aanbid Hem, dank Hem en ik vraag om dingen. Dit probeer ik met enige regelmaat te doen.
Maar er zijn obstakels. Het lukt me als ik alleen ben. Thuis. Met niet al teveel van de eerder genoemde lijstjes in mijn hoofd. Dus als mijn man en kinderen er zijn, krijg ik de focus niet.
Het lukt me wel meer en meer om de lijstjes in mijn hoofd even op zij te zetten en me te richten op God. Zoals nu gebeurde.
Ik heb dus een plek nodig, namelijk thuis, om de rust te hebben naar God te gaan. En op die plek moet ik dan alleen zijn.
In Johannes 4:20 gaat het over de plek waar God wordt vereerd: ‘Onze voorouders vereerden God op deze berg, en bij u zegt men dat in Jeruzalem de plek is waar God vereerd moet worden.’
Daarna legt Jezus uit in vers 23: ‘Maar nu komt een tijd, en die tijd is nu gekomen, dat wie de Vader echt aanbidt, hem aanbidt in Geest en in waarheid.’
Daar ik kan helemaal achter staan. Zonder Gods Geest kan ik niet bidden, niet danken en niet aanbidden. Maar hoewel ik niet naar Jeruzalem of de Gerizim hoef te gaan om God te aanbidden, heb ik wel een plek nodig. Een schietgebedje kan overal. Maar God aanbidden en tijd met Hem doorbrengen, een tijd van stilte, daar heb ik een plek voor nodig.
Ik ben wel eens bang dat ik het niet goed genoegd doe. Dat ik de Geest van God niet genoeg ruimte geef. Omdat ik een plek met bepaalde kaders nodig heb om me op God te richten.
Twee bijbelpassages leerden me anders te kijken. Namelijk waar staat dat je je in je binnenkamer met gesloten deur tot God moet richten. En dat God naar de profeet Elia kwam in de stilte. Niet in storm en vuur.
Dus stilte en jezelf terugtrekken. Dat is wat ik doe. En dat zou ik vaker willen doen. Want in de stilte met God zijn geeft mij stevigheid en richting. In de stilte kan ik horen wat God mij te zeggen heeft. Dan kan ik Hem eren. Dat geeft mij focus, kalmte wanneer dat kan, en onrust wanneer dat nodig is. Het stuurt mijn kompas.
Zo neem ik het mee het leven in, dat soms zo taai en verdrietig kan zijn, maar ook rijk en ontspannen. En met een heleboel lijstjes die om aandacht vragen.
Maar met het kompas gericht op God gaat dat me echt beter af!
Hoe en waar aanbid jij God?
Podcast: Play in new window | Download