Podcast

Het ijzeren kruis (dag 36)

Op de 36e dag van de 40-dagentijd gaat het over bewust kiezen de weg van de liefde te gaan door dingen niet meer te doen en af te leggen wat je hindert op die weg. Een bijdrage van Peter Wierenga met als titel Het ijzeren kruis.

De camino naar Santiago de Compostela is een beroemde tocht voor pelgrims. Te voet, in een rolstoel of te fiets ga ja van je huis naar het verre Spanje. Het doel is niet zozeer de bestemming, maar het onderweg zijn. Veel mensen zoeken ruimte in hun leven om na te denken en te bezinnen. Ze willen zich heroriënteren op wat belangrijk is. Of hun leven rigoureus omkeren. Het is dus niet alleen een tocht door allerlei landschappen, maar ook een innerlijke en geestelijke reis.

Op die lange pelgrimsreis mag je één ding zeker niet missen: Cruz de Ferro, het ijzeren kruis. Op een heuvel, in een met stenen gestapeld landschap, staat een 5 meter hoge houten paal met daar bovenop een ijzeren kruis. Als richtingwijzer en als mijlpaal. Maar het is zoveel meer.

Een legende vertelt dat de apostel Jakobus hier het evangelie kwam brengen. Toen hij zag dat een aantal heidense priesters hier een mensenoffer bracht gooide hij in woede een steen naar hun altaar. En de Heer greep in. Hij liet de enorme altaarsteen in duizenden stukjes uiteen spatten. En tussen al die keien en steentjes richtte Jacobus een kruis op. Het werd een plek van omkeer en de start van een kleine groep mensen van de weg in Spanje.

Inmiddels is het ook een plek geworden van miljoenen extra stenen. Want iedere pelgrim die naar Santiago op weg is, haalt hier een persoonlijke steen uit de eigen bagage. Stel je dat eens voor: Iedere steen is vanaf een huis al meegedragen in een rugzak of fietstas. Erop staat de naam van een geliefde, de woorden van een zonde of je eigen naam. In stilte wordt die ene steen bij al die andere gelegd, aan de voet van het ijzeren kruis. Na een stilte, een gebed of een knikje gaan mensen verder. 

De indrukwekkende bergen, het kale landschap, de zwijgende pelgrims en al die stenen met woorden, brieven, papiertjes en tekeningen… Ze staan symbool voor het achterlaten van dat zware gewicht dat je zelf zolang hebt getild. Het is een symbool van het afleggen van je verdriet, of je boosheid of een zonde, bij de voet van het kruis. En vaak is de stilte erna een belofte van je opnieuw toewijden aan wat belangrijk voor je is, wat goed, mooi, waardevol en licht is. 

Vanaf het kruis vervolgen de mensen hun weg. Die weg is een beetje lichter geworden. Vaak kijken ze nog een keer achterom en maken een foto. Daar ligt iets van jezelf, daar bij dat eeuwenoude kruis.

Lees vandaag 1 Petrus 5:7, Matteüs 11:28, 29, Matteüs 16:24.