Stille week

Het is vandaag dag 35 van de lijdenstijd. Je gaat luisteren naar een bijdrage van Petra Kiks over de Stille Week.

De week voor Pasen noemen we de stille week. Een week om letterlijk stil te staan bij het lijden van Jezus. Een aantal dagen om tot je door te laten dringen wat Hij voor ons deed. In de kerk waar ik voorheen werkte spraken we af om in die week niet te vergaderen. Dat was mooi. Maar er moest ook juist in de stille week zoveel nog geregeld worden. De commissie voor de stille-week-momenten rende geruisloos rond om alles vlekkeloos te laten verlopen. Er waren allerlei evenementen, van Matthäus-Passion tot Paaschallenge, waar ik m’n neus wilde laten zien. Dat waren eigenlijk ook momenten van verstilling, maar ik maakte me te druk om er ook maar even bij stil te staan. En dan waren er de boodschappen voor thuis en de organisatie van het paasdiner en alle familie-logistiek daaromheen. Met Pasen zakte ik dan uitgeblust in de kerkbank om Jezus’ opstanding te vieren. 

Zo schreef ik twee maanden geleden … nooit kunnen bedenken dat onze agenda’s zo rigoureus leeg geveegd zouden worden. Het coronavirus heeft ons gedwongen om stil te staan. Tenminste dat lijkt zo … want is het juist nu niet extra lastig om de stilte te vinden? Ik besef me dat dit vooral geldt als je een gezin hebt waar alles zich nu op de vierkante meters van je woning afspeelt. Als je alleen bent zal het inderdaad veel meer een stille tijd zijn! Maar in al het geregel, thuis werken en het zoeken naar een ritme, lijkt het wel of het stil worden nog steeds best een dingetje is. En daarom toch maar verder met wat ik twee maanden geleden schreef … 

Wat zou ik graag eens de stille week echt in de stilte door willen brengen. Want door al dat geren en geregel lijkt het of de diepte van Jezus lijden niet goed tot me door kan dringen. En ben ik er ook niet een beetje aan gewend na al die jaren? Het Avondmaal, de voetwassing, het verraad, het kruis… Als ik niet oppas luister ik met een half oor en een te vol hart en raakt het me niet meer. 

Sinds een aantal jaren proberen we ergens een keer in deze 40 dagen de Matteüspassie te gaan luisteren. Niet vanuit mijn werk maar gewoon samen op een vrije dag. En het raakt me ieder jaar meer. Die momenten koester ik. In die ruim 2 uur worstel je je met Matteüs door Jezus lijden heen. Het geeft me tijd en rust om zijn lijden tot me door te laten dringen. Net als de Goede Vrijdag. Deze dag probeer ik zoveel mogelijk in stilte door te brengen. Wat er toen gebeurde is niet te vatten in woorden van onze taal. Daarom luister ik naar muziek en teksten uit de bijbel om iets te kunnen bevatten van wat er toen gebeurde. Die stilte heel bewust inplannen werkt echt! Als je Jezus op Zijn weg naar Golgotha volgt en dat tot je door laat dringen dan is ook Pasen veel meer een feest, echt feest! En natuurlijk moet er van alles geregeld worden; juist ook in deze dagen, het hoort er bij. In ons omgaan met onze drukte hebben we het beste voorbeeld in Jezus Zelf! Hij was altijd bezig met de dingen van Zijn Vader. Altijd belangrijk, nuttig en nodig. Toch nam Hij momenten om alleen te zijn, om Zich terug te trekken en tijd met Zijn Vader door te brengen. En… ook bij Jezus was de stilte geen plaats om te blijven; Hij stapte terug het leven in, bij de mensen. Lees Matteüs 14 er maar eens op na. Ik gun ons deze momenten in de stille week om daarna de vreugde van Pasen van je hart tot in je tenen te kunnen beleven!

luisterlied