Leiderschap

Het is dag 32 van de lijdenstijd. Vandaag gaat het over leiderschap. Een tekst van Klaas Harink.

Een vrolijk gemompel stijgt op uit het zonovergoten kerkzaaltje in Lubumbashi, Congo. Het is maandag. Zo’n 25 mannen en vrouwen hebben zich aangemeld voor de TLT-leiderschapstraining, een training die zich richt op leidinggevenden in de gemeente: voorgangers, aanbiddingsleiders, evangelisten, leiders van vrouwengroepen en jeugdclubs. Zojuist hebben ze het materiaal ontvangen.

Mande, de trainer, zet met luide stem een aanbiddingslied in. Het gemurmel stopt. Twee-, soms drie-stemmig zingt men mee. Uit volle borst. Het ritme wordt al snel op de tafels mee getrommeld. De training is geopend, de aanwezigen worden welkom geheten voor deze vijfdaagse training.

Het is een bijzondere training. Er staat geen docent voor de groep. Mande is enkel facilitator. Er is geen mooi werkboek. Er zijn wat kopietjes met bijbelteksten, gerangschikt naar thema’s zoals pastoraat, diaconaat, huiselijk geweld, etc. En er wordt een actieplan gemaakt.

In kleine groepjes worden de teksten uit de Franse Bijbel voorgelezen. Soms is Frans te ingewikkeld en gebruikt men de Swahili-Bijbel. Er wordt gediscussieerd over de teksten in relatie tot het onderwerp. Wat betekent die tekst voor mij, voor ons, voor mijn kerkelijke gemeente? Begrijp ik wat er staat?

Tussen de middag wordt er gezamenlijk gegeten, een bukari-maaltijd met een beetje groente en een stukje kip, bereid door de gemeenteleden op houtvuurtjes. Na de maaltijd wordt het gezang weer ingezet. Zingen, daar zijn de Congolezen goed in, daar houden ze van.

Vandaag staat het thema diaconaat centraal. Wat is een diaconie, wat zijn diakenen, wat is hun rol voor de gemeente, voor de buurt, de wijk? Eén vrouw staat op. Ze vertelt over een gevangenis, 20 kilometer buiten de stad. En ze vraagt ‘zijn we daar ooit geweest als gemeente? Hebben we gevangenen opgezocht, met ze gebeden en gelezen uit de Gods woord? Hebben we zeep en wat maïsmeel meegebracht?’. Ze sluit af met de mededeling dat ze hier een actie-plannetje voor gaat schrijven, geïnspireerd door de bijbelteksten die ze vandaag heeft gelezen.

TLT-trainingen. Geen diepgaande theologie. Wel een instrument om hart, hoofd en handen aan elkaar te verbinden. Lofprijzing, bijbelteksten en actieplannen, ze horen bij elkaar. Juist die actieplannen maken TLT-trainingen waardevol. Geen grootse dingen, maar gewoon ‘doen’ in je eigen omgeving, binnen je eigen mogelijkheden. De vrouwen uit Lubumbashi besloten maandelijks de gevangen te bezoeken. Het werd een groot succes. Een predikant maakte een actieplan voor zijn gemeente rond pastoraat en besloot frequenter mensen te bezoeken, met ze te bidden en samen een lied te zingen. En een ouderling leerde dat hij anders met zijn vrouw en kinderen diende om te gaan en schreef daar een actieplan voor. Geloof in Jezus Christus verandert levens! De actieplannen worden aan elkaar gepresenteerd, er wordt gebeden om zegen over de uitvoering en 4 maanden later vertellen de participanten elkaar over de resultaten.

Jakobus schrijft in zijn brief: ‘Luister niet alleen  naar het woord, maar dóe het ook. Als je alleen luistert en er niets mee doet, houd je jezelf voor de gek. Stel dat je het woord wel hoort, maar er niets mee doet. Dan kun je dat vergelijken met iemand die zichzelf in de spiegel bekijkt, maar  ook onmiddellijk weer vergeet hoe hij er uitziet.’ (Jakobus 1: 22-24).

Neem deze TLT-methode eens mee in je bijbelstudiegroep of kleine kring. Zing samen, lees de Bijbel en formuleer wat je hebt gehoord eens in een praktisch actie-plannetje: wat ga je doen? En bevraag elkaar erop. Ik weet zeker dat er meer harmonie ontstaat tussen hoofd, hart en handen. Veel zegen gewenst!